Dagoverdenking Karien

Tussen de blogs door even een dagoverdenking. Even mijn gedachten laten gaan over de ervaringen hier. Toen we gister in dracula stad waren kwamen we meerdere keren bedelende kinderen tegen. De eerste keer vond ik het jochie zielig en gaf hem een koek, de tweede keer keek ik het kind aan met een verontschuldigende blik en de derder keer negeerde ik het kind. Later in de auto trof het me hoe snel je went aan armoede om je heen. Ik dacht erover na hoe gemakkelijk we het vinden een kind af te schepen met een paar lei of een koek die we stiekem zelf toch niet zo lekker vinden. En even vroeg ik me geschokt af of armoede niet meer opvalt als je het veel ziet.

Maar vandaag kwam ik tot de conclusie dat het me altijd zal blijven schokken. Door een ontmoeting met twee van de kinderen die vandaag naar het kinderwerk kwamen werd ik weer bepaald bij het doel van ons werk hier. Het volgende gebeurde:

Toen we bij het daycentre aankwamen zat de hele kerk al vol met kinderen die ons juichend begroetten. Buiten het gebouw stond een jochie van een jaar of 8 met zijn baby broertje op zijn schouders. Allebei erg vies en slecht verzorgd. Hij wou ook naar binnen, maar mocht niet. Wij hadden appels in de auto die we aan het eind van de middag aan de kids zouden uitdelen. Een van de appels viel uit de auto, we gaven de appel aan de jongen en pakten er nog één voor zijn broertje. Daarna liep ik naar binnen en richtte me op de andere kinderen. Toen we een half uur later met het werkje bezig waren (wat over het algemeen een enorme chaos is, alle kinderen lopen, schreeuwen en springen door elkaar) zag ik de twee kinderen weer binnenkomen en bij de deur staan. Ik liep naar achter, gaf het oudere jongetje een kleurplaat en en potlood en pakte de baby van hem over. Ik hoopte dat de jongen even zijn verantwoordelijkheden kon laten gaan en genieten van het kind zijn. Helaas was zijn jongere broertje het hier niet mee eens en begon te huilen. De jongen pakte bezorgd zijn broertje weer over en troostte hem als een echte moeder. Ik besloot het anders aan te pakken en zette de jongen op een stoel met zijn broertje op schoot en legde de tekening ernaast, zodat hij toch een beetje kon kleuren.

Even later zag ik een paar andere kinderen bij hem staan die boos en een beetje hooghartig tegen hem deden. Ik liep erheen, stuurde de andere kids terug naar hun eigen kleurplaat, maar voelde me zo machteloos. Deze twee jochies hebben niks, als zigeuner hebben ze weinig hoop op een toekomst, maar ook in hun eigen gemeenschap worden ze niet geacceptereerd. Geen liefde van hun ouders, geen onderwijs, geen toekomst. Later krijgen deze jongens weer kinderen en omdat ze nooit geleerd hebben van iemand te houden zal deze negatieve spiraal doorgaan op hun kinderen. Ik heb deze kinderen zoveel mogelijk aandacht gegeven. Ik wil deze jongens mijn liefde geven en hun laten weten dat Jezus ze liefheeft. Dat ze niet minderwaardig zijn voor mij en zeker niet voor Jezus. Ik hoop en bid dat ze op God gaan vertrouwen en hun best doen uit deze negatieve spiraal te komen.

Lieve mensen in Nederland, blijf alsjeblieft bidden voor de kinderen in Band. Er is niets dat ze meer nodig hebben dan dat!